نعمت ایمانی

نعمت ایمانی نعمتی است که نصیب هر کسی نیست. و این البته اقل درجات راه سلوک است. ایمانی که قوتی بزرگ است و آدمی را سیراب میکند تا چشمانش در پی هر چیزی نباشد و مرتب حرص دنیا نورزد. اما راه دین یقینی میخواهد و قدمی استوار که به هر تشویق یا طعنهای در آن لرزش یا حرکتی عارض نشود. یقین یعنی اینکه اگر ستایش و تحسین عالمی را شنیدی، مثقال ذرهای شوقی فزونتر در تو حاصل نشود و از آن سوی اگر طعنهی جهانیان و شماتت کثیری از خلایق را دیدی، در راهی که میروی سست نشوی و این البته یکی از نشانههای یقین است. اینها البته همان عبارات مولوی است که:
مرد باید آنچنان در راه خود / که کساش این سو و آن سو کم کشد
گر همه عالم بگویندش تویی / بر ره یزدان و دین مصطفی
او نگردد گرمتر از گفتشان / جان طاق او نگردد جفتشان
ور همه گویند او را گمرهی / کوه پنداری تو و برگ کهی
او نباشد در گمان از طعنشان / او نگردد دردمند از لعنشان
بلکه گر دریا و کوه آید به گفت / گویدش با گمرهی گشتی تو جفت
هیچ یکذره نیفتد در خیال / کی خیالاش میکند رنجور حال

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: